ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ: Ο ΕΥΚΟΛΟΣ ΣΤΟΧΟΣ

Το μοντέλο που ξεκίνησε το ΠΑΣΟΚ με τα οικονομικά σκάνδαλα –τα θυμάστε, δεν είναι δα πολύ μακριά- με τις πρωτοεμφανιζόμενες εταιρειούλες που η μετοχή τους ξαφνικά τινάζονταν στα ύψη και τα δισεκατομμύρια έτρεχαν στα ταμεία, έφερε αποτέλεσμα.
Σήμερα, οι εργαζόμενοι εκείνων των επιχειρήσεων, βρίσκονται στο δρόμο και ζητούν τα δεδουλευμένα τους! Αλλά η σαπίλα έχει προχωρήσει πολύ περισσότερο, οδηγώντας σε μαρασμό την ελληνική κοινωνία. Το «σύστημα» έγινε ακόμα πιο επικίνδυνο.
Η περίπτωση της Κωνσταντίνας Κούνεβα, της καθαρίστριας που δέχτηκε δολοφονική επίθεση και έχασε το μάτι της από κάποιους που της πέταξαν βιτριόλι στο πρόσωπο, δείχνει την κατάντια αυτών που μας κυβερνούν. Το μαφιόζικο χτύπημα είχε στόχο τον παραδειγματισμό των συναδέλφων της Κούνεβα, που με μαεστρία πέρασε στα ψιλά, αφού επελέγη η στιγμή που τα ΜΜΕ ήταν στραμμένα στον «επαναπροσδιορισμό» σε… εξοστρακισμό, της δολοφονίας του μικρού Αλέξη.
Αλλά, συνενοχή υπάρχει από πολλούς στην ανοχή αυτών των λαμόγιων. Και να πώς: Κάποια λαμόγια, λοιπόν, άνοιξαν μια επιχείρηση με αντικείμενο την υπενοικίαση εργατών σε άλλες εταιρείες – οι περισσότεροι από τους οποίους, όπως και η Κούνεβα, μετανάστες. Ποιοι παίρνουν το «πακέτο» αυτό; Μα οι δημόσιες επιχειρήσεις, όπως στην περίπτωση της Κούνεβα ο ΗΣΑΠ. Γιατί το παίρνουν; Γιατι το «πακέτο» είναι φθηνό. Και γιατί είναι φθηνό; Γιατί απλούστατα η εταιρεία εκμίσθωσης εργατών, καταληστεύει τους εργαζόμενούς της. Πώς; Προσλαμβάνοντας αποκλειστικά μετανάστες με πράσινη κάρτα, ώστε να μη μπορούν να μιλήσουν με τον φόβο της απέλασης… Αν μιλήσουν; Το παράδειγμα της Κούνεβα, λειτουργεί αποτρεπτικά… Η Κωνσταντίνα Κούνεβα (της οποίας η μητέρα είχε απολυθεί από την ίδια εταιρεία αλλά και η ίδια μετατέθηκε στο Μαρούσι) μια εβδομάδα πριν της βγάλουν το μάτι διεκδικούσε –προσωπικά αλλά και ως γ.γ. της Παναττικής Ενωσης Καθαριστών και Οικιακού Προσωπικού- την καταβολή ολόκληρου του δώρου Χριστουγέννων αλλά και την υπογραφή λευκών συμβάσεων (που δεν γνωρίζουν πώς συμπληρώνονται στη συνέχεια), εργασία έξι ωρών αλλά πληρωμή για 4,5 (ώστε να μην ξεπερνούν τις 30 ώρες εβδομαδιαίως και αναγκαστεί το αφεντικό να τους εντάξει στα βαρέα). Την Κούνεβα δεν την ήθελαν νεκρή – θα το είχαν πράξει άλλωστε. Την ήθελαν ζωντανή προς παραδειγματισμό των υπολοίπων και την επέλεξαν γιατί ήταν μετανάστρια και μάχιμη συνδικαλίστρια.
Το πράγμα πέρασε στα ψιλά. Συνένοχοι όλοι αυτοί που το αποσιώπησαν, αλλά και ο ΗΣΑΠ που δέχτηκε αυτή την κατάσταση. Συνένοχοι και όλοι όσοι ανέχονται την ύπαρξη παρακρατικών επιχειρήσεων, γιατί όσο σιωπούν, η γενιά των 700άρηδων γίνεται καθεστώς, τα λαμόγια πληθαίνουν, οι απολυμένοι είναι χιλιάδες, οι μετανάστες εξαθλιώνονται, συλλαμβάνονται και κρατούνται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αυτή είναι η δημοκρατία που οραματίζεστε; Να δούμε, εσείς οι πολιτικοί που ενδιαφέρεστε για τα κοινά, θα θυμηθείτε να πείτε μια κουβέντα στο ανήλικο παιδί της Κούνεβα, αν μη τι άλλο ποιος είναι ο ένοχος, όταν έρθει η ώρα να σκυλεύσετε την ψήφο μας;

ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΓΟΥΣ

Στο ΕΘΝΟΣ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ (21-12-2008) δημοσιεύτηκε μια πραγματικά ανατριχιαστική έρευνα για τους άστεγους. Η έρευνα έγινε για λογαριασμό της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «Κλίμακα», με δείγμα 200 ατόμων πανελλαδικά (σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Λάρισα), που σχεδιάστηκε από την κοινωνική ψυχολόγο Διαμαντούλα Βλαντώνη και αναλύθηκε στατιστικά από τον ψυχολόγο Σπύρο Αντωνίου μαζί με ομάδα κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων, υπό την εποπτεία του ψυχιάτρου Κυριάκου Κατσαδώρου. Οι άστεγοι του δείγματος, ζουν στο δρόμο, είτε προσωρινά σε ξενώνες («Κλίμακα», Κοινωνικός ξενώνας Καρέα, ξενώνας δήμου Θεσσαλονίκης, Αρσις κ.ά.)
Τα αποτελέσματα: Διάστημα παραμονής στο δρόμο 23,5% έως 5 χρόνια, 23% πάνω από 5 χρόνια, 19,1% έως ένα χρόνο, 18,6% έως έξι μήνες και 15,8% έως δύο χρόνια. Επίπεδο εκπαίδευσης 33,3% έχουν βγάλει το δημοτικό, 23,5% το λύκειο, 23% το γυμνάσιο, 10,9% έχουν πτυχίο ΑΕΙ ή ΤΕΙ και 9,3% είναι αναλφάβητοι.
Οι λόγοι για τους οποίους έμειναν χωρίς στέγη ήταν 50,3% λόγω οικονομικών προβλημάτων και χαμηλού εισοδήματος, 46,4% λόγω ανεργίας, 35,4% λόγω ανεπαρκούς στήριξης από την οικογένεια, 16,6% λόγω διαζυγίου ή χωρισμού και 13,3% λόγω χρήσης ναρκωτικών ή αλκοόλ.
Ακόμα, το 42% έχουν παιδιά (κατά μέσο όρο δύο) αλλά δεν ζουν μαζί τους, δύο στους τρεις όμως λένε ότι έχουν επικοινωνία με τα παιδιά τους. Οι εκτιμήσεις είναι ότι οι άστεγοι πανελλαδικά πλησιάζουν τους 20.000, που ζουν είτε στο δρόμο, είτε σε ξενώνες για περιορισμένο διάστημα! Το ακόμα πιο ανατριχιαστικό στην περίπτωση, είναι το ότι η έρευνα αυτή αφορά το έτος 2006… Κι όπως καταλαβαίνετε, σήμερα τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα.
Τα συμπεράσματα που μπορούμε να βγάλουμε έχουν ενδιαφέρον. Ο «σύγχρονος» άστεγος δεν είναι μοναχικός, είναι εγγράμματος (ενώ ένας στους 10 έχει πτυχίο ΑΕΙ ή ΤΕΙ), έχει παιδιά με τα οποία επικοινωνεί και αναγκάστηκε να μείνει στο δρόμο γιατί καταστράφηκε οικονομικά από δάνεια, κάρτες, ανεργία…. Οι οικογένειές τους δεν τους στήριξαν και μόνον περίπου ένας στους δέκα είναι χρήστης ναρκωτικών ή αλκοολικός.
Πρόκειται δηλαδή για ανθρώπους της «διπλανής πόρτας». Που κατέληξαν απόκληροι της κοινωνίας, σωστά ανθρώπινα ερείπια, που χτυπήθηκαν αλύπητα από τις δυσκολίες της ζωής και δεν κατάφεραν να το ξεπεράσουν. Ζουν σαν σκιές ανάμεσά μας, σε πάρκα και πεζόδρομους, σε εγκαταλελειμμένα σπίτια ή εσοχές διαφόρων κτιρίων για να προστατεύονται από τις καιρικές συνθήκες. Κι όταν δεν αντέχουν άλλο, αυτοτραυματίζονται ή κάνουν κάποια αξιόποινη πράξη (για να περάσουν μια «άνετη» νύχτα στο… νοσοκομείο ή το κρατητήριο)! Και καμιά φορά αλληλοσκοτώνονται για μια «θέση στο παγκάκι», όπως συνέβη λίγες μέρες πριν στον Πειραιά!
Αυτή είναι η Ελλάδα που θέλουμε, ρε καθίκια;

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ ΚΑΠΝΙΣΤΗ ΔΕΝ ΜΕΤΡΑΕΙ;

*Σας το μεταφέρω αυτούσιο από την «Ελευθεροτυπία»: «Κράτος που αποφασίζει να αφαιρεί ζωές όποτε θέλει, είτε εδώ είτε στην Κανταχάρ, δεν μπορεί να μου υποδείξει το πώς θα πεθάνω. Αν εκχωρήσουμε στην δικτατορία των υγιεινών το δικαίωμα να καθορίζουν τον τρόπο που θα πεθάνουμε, τότε τους εκχωρούμε και το δικαίωμα του πώς θα ζήσουμε». Τάδε έφη Λιάνα Κανέλλη, φανατική καπνίστρια – όπως κι εγώ. Προσυπογράφω! Και ο αντίλογος (από την ίδια εφημερίδα) του Νίκου Δήμου: «Επειδή είμαι εναντίον της βίας, κάθε είδους βίας, είμαι και εναντίον της βίας που ασκούν οι καπνιστές, υποχρεώνοντας τους μη καπνιστές να εισπνέουν τον καπνό τους. Το παθητικό κάπνισμα επιβαρύνει σοβαρά την υγεία. Είναι θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι καπνιστές είναι ελεύθεροι να επιλέξουν τον καρκίνο των πνευμόνων, την αποφρακτική πνευμονοπάθεια ή το έμφραγμα – αλλά ΜΟΝΟ για τον εαυτό τους». Σέβομαι την άποψη του κ. Δήμου, αρκεί να μη μου ασκεί κηδεμονία (και μάλιστα βίαιη κατά τους δικούς του λόγους) αν δεν επιθυμώ να κόψω το τσιγάρο. Καλύτερα δεν θα ήταν να διαδηλώσει κατά του κράτους και των καπνοβιομηχανιών που πουλάνε τα τσιγάρα τους ελεύθερα, να δώσει οριστική λύση στα εργοστάσια που… καπνίζουν, στα αεροπλάνα που μας γεμίζουν κηροζίνη, στα αυτοκίνητα που μας γεμίζουν καυσαέρια;

O ΚΗΠΟΥΡΟΣ ΜΟΥ, Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΟΥ...

*Ήθελα να ήξερα, τι μυαλό κουβαλάνε οι υφυπουργοί Εσωτερικών και Πολιτισμού αντίστοιχα κ.κ. Θανάσης Νάκος και Γιάννης Ιωαννίδης, αλλά και ο… Νικοπολίδης. Η ξεφτίλα, κύριοι, θα σας ακολουθεί όλους, μετά τον διορισμό με κοινή σας υπουργική απόφαση (που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης) του γνωστού ποδοσφαιριστή (αμοιβόμενου με 800 χιλιάρικα το χρόνο) στη θέση του… δενδροκηπουρού στο δήμο Κηφισιάς! Η πλάκα είναι ότι σύμφωνα με δηλώσεις του δημάρχου Κηφισιάς, αν ο Νικοπολίδης αποδεχτεί τελικά την ξεφτίλα, τότε θα τον βάλει να δουλέψει! Ε, ρε χαρές οι νοικοκυρές της Κηφισιάς…

ΕΦΥΓΕ Η ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΛΑΪΟΥ

Στα «ψιλά» πέρασε από τα ΜΜΕ ο θάνατος της 67χρονης διεθνούς φήμης βυζαντινολόγου Αγγελικής Λαΐου (και δεύτερης γυναίκας ακαδημαϊκού). Η Αγγελική Λαΐου, χτυπημένη από τον καρκίνο, πέθανε σε νοσοκομείο των ΗΠΑ. Η Αγγελική Λαΐου γεννήθηκε στην Αθήνα (με καταγωγή από τον Άγιο Γεώργιο Βοιωτίας). Τέλειωσε το Κολέγιο Αθηνών, σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στο Brandeis των ΗΠΑ. Απέκτησε διδακτορικό στο Χάρβαρντ με ειδίκευση στη Βυζαντινή Ιστορία, το 1975 εξελέγη τακτική καθηγήτρια της Βυζαντινής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Rutgers όπου το 1981 έλαβε τον τίτλο της διακεκριμένης καθηγήτριας, οπότε έγινε και τακτική καθηγήτρια στο Χάρβαρντ, στην έδρα της Βυζαντινής Ιστορίας. Από το 1985-1988 διετέλεσε πρόεδρος του Τμήματος Ιστορίας του Χάρβαρντ και εξελέγη (1988) τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Το 1995 τιμήθηκε με το παράσημο του «Ταξιάρχη του Τάγματος της Τιμής». Από το 1989-1998 ήταν διευθύντρια του Ερευνητικού Κέντρου Βυζαντινών Σπουδών του Χάρβαρντ Dumbarton Oaks, ενός από τα μεγαλύτερα Κέντρα Βυζαντινών Σπουδών στον κόσμο. Ως επισκέπτρια καθηγήτρια δίδαξε σε πανεπιστήμια των ΗΠΑ αλλά και σε ακαδημαϊκά πανεπιστήμια στην Ευρώπη. Το 2000 έπειτα από πρόσκληση του τότε πρωθυπουργού Κ. Σημίτη εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Επικρατείας με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ, αλλά παραιτήθηκε το 2002.
Είχε πλούσιο συγγραφικό έργο, που εστίαζε στους οικονομικούς και κοινωνικούς θεσμούς του Βυζαντίου και στην ιστορία των γυναικών και της οικογένειας. Έργα της, μεταξύ άλλων, η «Οικονομική Ιστορία του Βυζαντίου, από τον 7ο ως τον 15ο αιώνα», «Η αγροτική κοινωνία στην ύστερη βυζαντινή εποχή» βασισμένο σε απογραφές των περιουσιακών στοιχείων λαϊκών και εκκλησιαστικών γαιοκτημόνων. Είχε παντρευτεί τον πρώην πρόεδρο της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Σταύρο Θωμαδάκη και έχει ένα γιο.